انگاری باز یه ستاره میزنه توی شبام

توی دستاش گل یاسه غربتش توی نگام

حالا اون روزی رسیده که پرنده بخونه

چشمای منتظر من دیگه تنها نمونه

همیشه چشم به راهم که تو از راه برسی

تویی که غربتو میشناسی انیس بی کسی

میدونم تو ای ستاره با نگاه عاشقانه

واسه قلب عاشق من میمونی تو بی بهانه

یه نفس تو آسمونی می گیری ماه و نشونه

یه نفس روی زمینی می زنی باغ و جوونه

وقتشه که قلب تو آسمونو آبی کنه

گل یاس و اطلسی حس شادابی کنه

دل تو سبزه و دریا چه بزرگی تو خدایا

می دونستم که میاری عشقو باز توی نگاها

بازم بارون صداقت می ریزه از زیر پلکا

انگاری تو خواب و رویام چه تماشاییه دنیا

در جواب نامه ی تو ، نا رفیق از تو نوشتم 

از تو که شد با تو آغاز ، لحظه لحظه سرگذشتم

رفتی اما کردی یادم ، آخه یار باوفاتم

واسه فهمیدن حرفات ، منو کم داری فداتم

تنهایی دستای ما ، با دست هم شد آشنا

با هم تپید قلبهای ما ، از هم شدیم اما جدا

به من بگو آخر چرا چرا

با نگاه مهربونت ، قفل قلبمو تو بستی

ساز تو تار دلم بود ، زدی تارمو شکستی

واسه ویران شدن ما ، می زدی تیشه دو دستی

باورت نمی شه اما ، خود تو عهدو شکستی

حالا اینجا تک و تنها ، پر پر گذشته هاتم

نارفیقانه بریدی ، ولی من هنوز باهاتم

هر دو مون تنهای تنها ، هر کدوم یه جای دنیا

جای تو خالیه اینجا ، جای من خالیه اونجا

تنهایی دستای ما ، با دست هم شد آشنا

با هم تپید قلبهای ما ، از هم شدیم اما جدا

به من بگو آخر چرا چرا

 

بِسـْمِ اللهِ الرَحْمنِ الرَّحیمْ

یا مُقَلِبَ الْقُلوبِ وَ الْاَبْصار

یا مُدَبِرَ الْلَیْلِ وَ النَّهارْ

یا مُحَوُّلَ الْحولُ وَالْاَحْوال

حَوُّلْ حالَنا اِلی اَحْسَنِ الحال

 

الاهی ! به دلهای افروخته –

به جانهای از عاشقی سوخته –

به اشکی که در ماتمی ریخته –

چو گوهر به مژگانی آویخته –

به چشمی که از غم ، در آن خواب نیست –

به جانی که یکدم در او تاب نیست –

به لبخند تلخ تهی دستها –

به فریاد از عاشقی مستها –

به هر کس که ، سوزیست ، در جان او –

به دردی که ، مرگ است ، درمان او –

به آن مادر پیر دلسوخته –

که چشمش به راه پسر ، دوخته –

به هر نو عروسی که ناکام مرد –

به پر بسته مرغی که در دام مرد –

به آنکس که تنها پناهش تویی –

توان بخش روز سیاهش تویی –

به دردی که در سینه ها خفته است –

به رازی که درسینه ناگفته است –

« به انعام خود ، سرفرازیم ده »

« ز دیگر کسان ، بی نیازیم ده »

خدایا ! به آه سحر خیز شب آشنا –

به بیمار با سوز تب آشنا –

به آن دل که از غصه ویرانه است –

به آن زن ، که آهش غریبانه است –

به عشقی که با شرم آمیخته –

به اشکی که در عاشقی ریخته –

به شبهای تلخ دل افسردگان –

به بانگ عزای جوان مردگان –

به مویی که از غم پریشان شده –

به رویی که در گریه پنهان شده -

به آن بی پناهی که در بی کسی –

بنالد که یکدم به دادش رسی –

« بده بخت آنم که یاری کنم »

« ز غمخوارگان غمگساری کنم »

الاهی ! به اندوه پیغمبران –

به دلهای تابان دین پروران –

به آن دل که در آن بجز آه نیست –

به جانی که از شادی آگاه نیست –

به آخر دم مادری دلپریش –

که گرید به فرزند تنهای خویش –

به آنان که از غصه آکنده اند –

به غربت به هر سو پراکنده اند –

به بیمار حیران مرگ انتظار –

به بدرود مظلوم ، در پای دار –

بدان شام سردی که عریان تنی –

شود گرم با یاد پیراهنی –

به صبح یتیمان شب زنده دار –

به شام غریبان بی غمگسار –

« ببخشا مرا دولت بندگی »

« که فردا نگریم ز شرمندگی »

 

 

 

 

سال نو رو به همه تبریک میگم . امیدوارم سالی پر برکت و پر از شادی و موفقیت برای همه باشه .